728x90 AdSpace

Latest Articles

27 Δεκ 2015

Είμαστε αυτό που γράφουμε - Christos Antonaros - 27 Δεκ 2015


«Επινοούμε φανταστικούς τρόμους για να μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε τους πραγματικούς» γράφει ο Stephen King στο βιβλίο του ‟On Writing”. Διαβάζοντας μέχρι και την τελευταία του λέξη, προσκόμισα πολλά απʾ όσα είχε να με συμβουλέψει ο επιτυχημένος συγγραφέας, αλλά και ταυτίστηκα με τα όσα είχε βιώσει μεγαλώνοντας μʾ ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης απʾ τους υπόλοιπους.


Αν ήταν να συμπεριλάβουμε τη δουλειά του Stephen King σʾ ένα συγκεκριμένο είδος θα έλεγα πως καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα, με παραπάνω από 50 best seller, του Dark αλλά και Mystery Fiction. Το εν λόγω είδος, συνήθως, περιγράφει πολύπλοκους και διαταραγμένους χαρακτήρες σε υπερφυσικά τρομακτικές και, πολλές φορές, τελεσίδικες καταστάσεις που καλούνται να επιβιώσουν.

Για παράδειγμα, στο μυθιστόρημα «Η Λάμψη» του Stephen King, ένας πρώην αλκοολικός κι ευέξαπτος πατέρας αναλαμβάνει την συντήρηση ενός παλιού ξενοδοχείου περνώντας με την οικογένεια του το χειμώνα. Το τεράστιο κτίριο ωστόσο δεν είναι τόσο φυσικό όσο φαίνεται, και σύντομα μια δαιμονική παρουσία θα σπρώξει τον πατέρα στα πρόθυρα της τρέλας.

Μεγαλώνοντας σε μια θεοφοβούμενη και ανδροκρατούμενη κοινωνία, ήρθα στο συμπέρασμα πως ο λόγος που έγραφα ήταν για να ξεφύγω απʾ την καθημερινότητα της φτώχιας, της μιζέριας και του ατελείωτου τραμπουκισμού.

Ο πρώτος χαρακτήρας που ανέλυσα ποτέ σε μια κόλα χαρτί, ήταν ένας μέσος αστός, μʾ ένα αφεντικό που του ζάλιζε τα συκώτια κι έναν ανεκπλήρωτο έρωτα. Όταν θα ανακάλυπτε πως τον κυνηγά ένα σκοτεινό παρελθόν, θʾ ανακάλυπτε μια παράλληλη διάσταση που μπορούσε να δανειστεί τα όπλα για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες του.

Η πραγματικότητα του ήταν τόσο άσχημη που δεν μπορούσε να βρει λύση. Όπως και η δική μου. Μʾ ανθρώπους να προσπαθούν να μου ρίξουν το ηθικό και να με φέρουν στο πεζό επίπεδό τους, μʾ έναν ανεκπλήρωτο έρωτα και με τον θάνατο δύο αγαπημένων μου προσώπων, θυμάμαι τον εαυτό μου να προσεύχεται κάθε βράδυ για μια λύση. Για τον Γιάννη, τον χαρακτήρα στο μυθιστόρημα μου, βρέθηκε μια λύση. Για μένα, άργησε λίγο παραπάνω από είκοσι χρόνια.

Ακόμα και τώρα, οι περισσότερες ιστορίες μου αντικατοπτρίζουν ένα κομμάτι του εαυτού μου. Όχι υποχρεωτικά το παρόν, αλλά σίγουρα προέρχονται από παλαιότερα συναισθήματα και καταστάσεις.


Άλλωστε, κάθε χαρακτήρας στα μυθιστορήματα μου είναι ένα «Τι θα γινόταν αν έκανα, ή ήμουν αυτό;» ερώτημα, που όλοι μας αναρωτιόμαστε κάποια στιγμή στην ζωή μας. Εγώ, λοιπόν, τολμώ να το αποτυπώσω στο χαρτί.

Ένας πολύ καλός μου φίλος στην Ίο, ο Σπύρος, μʾ είχε ρωτήσει με πόσους ανθρώπους ξυπνώ κάθε πρωί. Εγώ του είχα απαντήσει με δεκάδες, οι οποίοι μέχρι το τέλος της μέρας θα έχουν γίνει περισσότεροι. Κάποιοι θέλουν καφέ, κάποιοι όχι. Άλλοι θέλουν να ολοκληρώσουν τον σκοπό τους για να χαθούν, ενώ άλλοι χάνονται πριν ακόμα τους αποτυπώσω.

Αν ποτέ βρεθείτε στο χώρο που διαβάζω και γράφω, θα δείτε πύργους από σημειωματάρια. Μέσα τους υπάρχουν οι περισσότεροι φίλοι μου κι οι εχθροί τους. Περνούν, ή πρόκειται να περάσουν, τις δυσκολίες που έχω συναντήσει κι εγώ στην ζωή μου αλλά μʾ έναν διαφορετικό, σκοτεινό και μαγικό τρόπο.

Θα με βοηθήσουν να ξεφύγω απʾ την πραγματικότητα και να ταξιδέψω στη δική τους, βοηθώντας τους να επιβιώσουν. Εκεί είμαι ο θεός τους, η μοίρα τους κι ό,τι κακό ή καλό πρόκειται να τους συμβεί.

Επιστρέφοντας στα λόγια του Stephen King, σας προτρέπω να κάνετε μια ιστορική αναδρομή στη λογοτεχνία, πριν και μετά το τέλος, του Πρώτου και Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου.

Αν το κάνετε αυτό, θα παρατηρήσετε σύντομα πως οι συγγραφείς έγιναν πιο σκληροί, πιο άμεσοι κι ότι οι πρωταγωνιστές τους άλλαξαν από πλούσιοι τιτλούχοι μʾ ερωτικά αινίγματα, σε καθημερινούς ανθρώπους με αληθινά προβλήματα.

Μπορεί η λογοτεχνία τρόμου να φαίνεται ανούσια σε κάποιους, αλλά σας διαβεβαιώ πως κρύβει αληθινούς προβληματισμούς κι ισχυρά μηνύματα. Για να τα δούμε, όμως, πρέπει να αφήσουμε πίσω τα στερεότυπα και να κατανοήσουμε την καταγωγή και την κουλτούρα του εκάστοτε συγγραφέα.

Ας ανοίξουμε επιτέλους το μυαλό μας κι ας ταξιδέψουμε στη μοναδική ιστορία που καθένας τους έχει να διηγηθεί. Κάθε βιβλίο είναι μια διαφορετική περιπλάνηση. Χαλάρωσε κι απόλαυσέ την! Ίσως κάπου εκεί να βρεις τις απαντήσεις που ψάχνεις.







Χρήστος Αντώναρος

Η ζωή είναι χρώματα, ήχοι, αρώματα, σχήματα, γεύσεις. Η ζωή είναι λευκή, μαύρη και γκρίζα. Από παιδική ηλικία μου άρεσε να γράφω για τη ζωή, πως θα συνέβαινε σε ένα δικό μου φανταστικό σκηνικό. Βλέπω μοτίβα σε κάθε πτυχή της, κάποια θλιβερά, άλλα χαρούμενα, μα όλα βγαλμένα μέσα από την καθημερινότητα. Καλό ταξίδι.

Website: iLov.gr

  • Facebook Comments
Scroll to Top