728x90 AdSpace

Latest Articles

15 Ιαν 2016

Φύγε και μη σε ξαναδώ - Δώρα Κουτσογιάννη - 15 Ιαν 2016


Ποιος σου είπε πως γουστάρω τον οίκτο σου;
Τι σʾ έκανε να με λυπάσαι;
Τι; Επειδή με βλέπεις στο πάτωμα, νόμιζες πως θέλω να πιαστώ απʾ το χέρι σου για να σηκωθώ;

Έχω περισσότερη δύναμη απʾ όσο νομίζεις. Περισσότερη απʾ όση κι εγώ πιστεύω. Μπορεί να με τσάκισες αλλά είμαι ακόμα εδώ, να παλεύω. Μπορεί να μʾ έκανες χίλια κομμάτια με τη φυγή σου. Μπορεί στο πέρασμά σου να πήρες μαζί σου ό,τι καλό υπήρχε μέσα μου, μα δε θα επιτρέψω να με λυπηθείς.

Γνώρισες έναν άνθρωπο που φοβόταν να μιλήσει, να νιώσει, να πράξει και να κυνηγήσει τα όνειρά του. Με μετέτρεψες σʾ έναν μαχητή. Σʾ έναν πολεμιστή. Μʾ έμαθες να παλεύω για ό,τι αγαπώ, να κυνηγάω τα όνειρά μου, να στέκομαι στα πόδια μου.

Τώρα γιατί ζητάς αυτό που έχτισες να τʾ αλλάξεις; Άφησέ με να νικήσω αυτή τη μάχη. Άλλωστε δεν μπορείς να είσαι κι εχθρός και σύμμαχός μου ταυτόχρονα.

Είμαστε απέναντι αυτή τη φορά. Δεν πρόκειται να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να νικήσουμε κανέναν φόβο. Είμαι ενάντια σʾ εσένα. Κόντρα σε ό,τι αγάπησα και ό,τι ερωτεύτηκα. Καλούμαι να ενώσω όλα τα σπασμένα κομμάτια που άφησες.

Πρέπει να κοιτάξω τις φωτογραφίες σου και να μη νιώσω τίποτα. Πρέπει να κοιμάμαι στο κρεβάτι μας και να λειτουργώ σαν να μην κοιμήθηκες ποτέ δίπλα μου. Είναι δύσκολο μα θα τα καταφέρω.

Λάθη έκανα πολλά. Άλλωστε κανείς δε μου είπε πώς πρέπει να λειτουργήσω μέσα σε μία σχέση. Ήταν και θέμα απειρίας, βλέπεις. Γιʾ αυτό είναι οι εμπειρίες, όμως. Για να μαθαίνουμε απʾ τα λάθη μας και την επόμενη φορά να πράξουμε με τον σωστό τρόπο.

Ίσως να σε πλήγωσα χωρίς να το θέλω. Όμως ξέρεις κάτι; Κι εσύ το ίδιο έκανες.

Χτυπούσες τα λάθη μου συνέχεια. Πάνω που έλεγες να προχωρήσουμε και να ξεχάσουμε τα παλιά, γυρνούσες πίσω και θυμόσουν ανόητα σφάλματα του παρελθόντος.

Ποτέ δεν κατάφερες να γυρίσεις τη ρημάδα τη σελίδα. Έβαζες ένα μαχαίρι και τρυπούσες, για να μου θυμίζεις πως η πληγή είναι ακόμα εκεί. Κάθε φορά, τα λόγια σου λειτουργούσαν σαν αλάτι στις πληγές μου. Πάνω που γινόμουν καλά, ερχόσουν να μʾ αποτελείωσεις.
Δεν έχω μετανιώσει για κανένα λάθος. Απʾ όσα έγιναν, μαθαίνω και καλυτερεύω. Μονάχα λυπάμαι που έφτασα μέχρι εδώ. Αλλά κάθε δράση, έχει και την αντίδρασή της.

Πλήρωσα κάθε λάθος μου ένα προς ένα. Κανένα δεν έμεινε στην απʾ έξω. Βρέθηκα τα χαράματα να τριγυρνώ σε μια άγνωστη πόλη και να σε ψάχνω, μα δεν υπήρχες πουθενά. Ούτε τη μυρωδιά σου δεν αισθάνθηκα να πλανάται στο χώρο, ούτε την παρουσία σου. Έτσι, το πήρα απόφαση πως βαδίζω μοναχικά.

Σίγουρα θα δυσκολευτώ να προχωρήσω. Μα εσύ τελείωσες.
Υπέμεινα καταστάσεις που ακόμα δυσκολεύομαι να χωνέψω. Στάθηκα δίπλα σου όταν όλοι σε μαχαίρωναν πισώπλατα. Πίστευες όλους τους άλλους, εκτός από εμένα.

Ο κόσμος είναι κακός και δε χρωστάει καλό. Ζήλευαν, κατάλαβες; Δε γούσταραν να μας βλέπουν μαζί, μα εσύ τους έκανες τη χάρη και τους πίστευες.

Άπειροι ήμασταν κι οι δυο. Γιʾ αυτό κι έμεινα να πολεμώ όλους τους εχθρούς, μέχρι που νόμιζα πως κατάφερα να νικήσω τη μάχη. Ίσως και να την κέρδισα αλλά ο πόλεμος ήταν χαμένος εξʾ αρχής κι ούτε που το είχα πάρει χαμπάρι.

Περπάτησα πάνω σε σπασμένα γυαλιά για να σε φτάσω. Μάτωνα μα συνέχιζα να περπατάω μέχρι να φτάσω εκεί που βρισκόσουν. Έκλεινα τʾ αυτιά μου και σιωπούσα σε ό,τι άκουγα.

Προσβολές και βρισιές από δικούς σου ανθρώπους που εσύ δεν εμπόδισες. Κι αντί να σηκώσω τʾ ανάστημά μου και να τους διαολοστείλω όλους, στεκόμουν και τα δεχόμουν. Δε μιλούσα για να μη δημιουργήσω εντάσεις ανάμεσά σας.

Ατελείωτα λάθη που τα πλήρωσα. Μα έμαθα τώρα. Γιʾ αυτό φύγε από το δρόμο μου.

Τι ζητάς τώρα; Δε με πονάς πια. Δεν έχεις το χέρι σου στο μαχαίρι για να το κουνήσεις ευλαβικά και να με νικήσεις. Τα σημάδια έχουν μείνει πάνω μου για να μου αποδεικνύουν πως πάλεψα με τα θηρία, μα κατάφερα να τα κερδίσω. Αυτά είναι τα παράσημά μου, λοιπόν.

Ξεκουμπίσου. Δε γουστάρω τη συμπόνια σου. Ύστερα απʾ όλα αυτά έχεις το θράσος να επιστρέψεις για να μου προσφέρεις τι; Λίγη αλοιφή ακόμα για νʾ απαλύνει τον πόνο. Για πόσο αυτή τη φορά; Μέχρι να σου πουν πάλι κάτι για μένα και να με πονέσεις διπλά την επόμενη.

Με κούρασες. Μάθε πως είμαι καλά χωρίς εσένα. Σηκώνομαι κάθε μέρα και λίγο περισσότερο. Βήμα-βήμα. Για κακή σου τύχη, με μετέτρεψες σʾ έναν δυνατό άνθρωπο. Ή μάλλον, μʾ έκανες νʾ ανακαλύψω αυτή την πτυχή του εαυτού μου. Να είσαι σίγουρος πως δε θα δεχτώ καμιά προσβολή, ποτέ ξανά από κανέναν.

Δεν κατάφερες να γυρίσεις τη σελίδα, μα θα το κάνω εγώ.
Παίρνω λευκό χαρτί και γράφω την ιστορία μου απʾ την αρχή. Χωρίς εσένα.

Στο διάολο κι εσύ κι όσοι με πόνεσαν. Δε θέλω τη συμπόνια και τον οίκτο κανενός.
Θα τα ξεπεράσω όλα. Όπως πάντα.

Φύγε και να μη σε ξαναδώ.




Δώρα Κουτσογιάννη

Αθεράπευτα ρομαντική μέχρι αηδίας, αγαπώ τη μουσική και την επιρροή που έχει στους ανθρώπους. Ανέκαθεν έγραφα στιχάκια σε τοίχους και θρανία γιατί θεωρώ πως έτσι προσδίδουν μια πιο συναισθηματική πινελιά στη ζοφερή καθημερινότητα. Βαριέμαι τους ρεαλιστές κι αγαπώ τους ονειροπόλους. Αιθεροβάμων ίσως θα μπορούσε να είναι το πραγματικό μου όνομα, αφού μονίμως είμαι στο δικό μου ροζ συννεφάκι κι αρνούμαι να ζήσω στη μιζέρια του πραγματικού κόσμου. Πιστεύω ακράδαντα στα παραμύθια κι εύχομαι κάποια μέρα όλοι να έχουν το δικό τους happy end.

Website: iLov.gr

  • Facebook Comments
Scroll to Top