728x90 AdSpace

Latest Articles

8 Σεπ 2016

Το μακελειό της Γαλλίας μέσα από τα μάτια μιας κούκλας - ΠΑΝΟΣ ΜΑΝΑΡΑΣ - 8 Σεπ 2016


Όλοι λένε πως είμαι ψεύτικη.
Ότι δεν έχω αισθήματα, και συνήθως καταλήγω σε μια γωνιά μαζί με άλλες σαν και εμένα. Πηγαίνω από χέρι σε χέρι, παιδικά, απαλά χέρια, γεμάτα αθωότητα.
Είναι βράδια που με σκεπάζουν με μια αγκαλιά, με σφίγγουν μέσα στα χέρια τους και κάθομαι εκεί ακίνητη όλη νύχτα να κρατάω παρέα στην παρέα μου. Νιώθω την ανάσα της να με ζεσταίνει και εμένα και ας με λένε «κούκλα».


Δεν ξέρω τι μου βρίσκουν, δεν μπορώ να μιλήσω, δεν μπορώ να κουνηθώ κι, όμως, από την ημέρα που με έβγαλε από το κουτί χαμογελάει, με περιποιείται, με γδύνει, με ντύνει, χτενίζει τα σκληρά μαλλιά μου και που και που μου δίνει φιλιά στο μάγουλο. Άλλες φορές μιλάμε κιόλας, με τις ώρες.
Έτσι παίζαμε πριν λίγες ώρες και εκείνη γέλαγε δυνατά και σιγοτραγουδούσε.

Μα τώρα, ανάμεσα σε τόσα ουρλιαχτά, σιωπή.
Δεν είναι ζεστά και βρίσκομαι κάτω, στον δρόμο.
Δεν θυμάμαι πολλά, ξαφνικά βρέθηκα στον αέρα, νόμιζα πως αρχίσαμε να παίζουμε με την φίλη μου, μα..... δε με έπιασε κανένας.

Έπεσα κάτω και πιο πέρα εκείνη. Φωνές, κόσμος, τρόμος.
Κάποιος με έσπρωξε κοντά της και ακούμπησα το χέρι της, είναι παγωμένο. Σας το είπα, κάνει κρύο τώρα.
Οι γύρω λένε κάτι λέξεις που δεν καταλαβαίνω: τρόμος, θυμός, αγανάκτηση, απελπισία, μίσος.
Δεν ξέρω τι σημαίνουν, είμαι μικρή, σαν την φίλη μου.


Εκείνη βρίσκεται κάτω από αυτή τη γυαλιστερή χρυσαφένια κουβερτούλα μα δεν με πήρε αγκαλιά. Γιατί; Δεν έκανα κάτι κακό.
Έτσι και αλλιώς ποτέ δεν έχω κάνει κακό, δεν μπορώ, είμαι μικρή, δεν ξέρω πολλά να κάνω, μόνο τα μάτια μου μπορώ να ανοιγοκλείνω, δεν έχω πειράξει ποτέ κανέναν.
Σαν την φίλη μου, μα εκείνη δεν είναι πλαστική, έχει ζωή, έχει μέλλον.

Γιατί δεν κουνιέται τώρα, γιατί δε χαμογελάει;
Ήρθε η ώρα για ύπνο; Γιατί δεν νιώθω την ανάσα της πια;
Λες να ήρθε η ώρα να με αφήσουν στην γωνιά μου; Μήπως με βαρέθηκε;
Μα, όχι, δεν γίνεται, δεν πρόλαβε να με χαρεί, γιατί να με βαρεθεί;

Πριν λίγο παίζαμε. Τώρα όμως δε μιλάει. Τα μάτια της δε λάμπουν πια.
Η μαμά της δεν ήρθε να την φιλήσει, άρα, δεν είναι ώρα για ύπνο.
Γιατί κοιμάται από τώρα;
Όχι, δε γίνεται. Θέλω να με πάρει αγκαλιά πάλι και ας με λένε ψεύτικη.

Τι είναι αυτό; Κάτι κυλάει στο μάγουλό μου, Δάκρυ;
Μα δεν γίνεται, είμαι ψεύτικη! Όλα ψέματα σήμερα! Όλα!  

Ξύπνα σε παρακαλώ. Ξύπνα και ίσως όλα γίνουν πάλι αλήθεια!


ΠΑΝΟΣ ΜΑΝΑΡΑΣ

Το μεράκι του «γράφειν» μπορεί να πει κανένας οτι το είχα από μικρός όπου κατάφερνα με μεγάλη ευκολία να σχηματίζω τετράστιχα για τους παιδικούς μου έρωτες και τέτοιους έχω πολλούς. Ραδιόφωνο, πληροφορική, φωτογραφία, μπάλα, πολυπράγμων δηλαδή, ως ένας γνήσιος δίδυμος. Τρελός με την κόρη μου, μαζεύω παραδείγματα ζωής από την παιδική της αθωότητα και την ερωτεύομαι κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Μ' αυτούς που αισθάνομαι οικεία μιλάω με υποκοριστικά. Οπότε... Μην παρεξηγηθείτε.

Website: iLov.gr

  • Facebook Comments
Scroll to Top