728x90 AdSpace

Latest Articles

31 Ιαν 2017

Μάθε να διαχωρίζεις τον πραγματικό απ' τον εικονικό κόσμο - Θάνος Δημητρογιάννης - 31 Ιαν 2017


1995. Πέμπτη δημοτικού. Δευτέρα. Θυμάσαι ακόμα τη στενοχώρια σου που θα πήγαινες γι άλλη μια φορά σχολείο.  
Θα έπρεπε να υποστείς απ’ τη μία τα υπόλοιπα παιδιά στο σχολείο που δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν από το να διασκεδάζουν εις βάρος σου, κι απ’ την άλλη το πολικό ψύχος επειδή δεν είχατε καλοριφέρ στις τάξεις.
Πριν καν ξεκινήσει το μάθημα, έμαθες ότι πέθανε ένας πολιτικός. Δε σε ένοιαζε. Αυτό σήμαινε πως τα σχολεία θα έμεναν κλειστά. Όχι μάθημα, λοιπόν, εκείνη την ημέρα. 
Χαράς ευαγγέλια για ένα ολόκληρο σχολείο από παιδιά που πανηγύριζαν το θάνατο ενός ανθρώπου, επειδή έτσι γλίτωναν μάθημα. Κάτι απολύτως φυσικό, όσο κι αν ακούγεται κατάλογο, καθώς ήμασταν 12χρονα θηρία.

Χαράς ευαγγέλια και για σένα, γιατί στη συνέχεια θα σε πήγαιναν οι γονείς σου να πάρεις Game Boy μαζί με το Legend of Zelda: Link's Awakening.

Η χαρά σου, όταν έπιασες στα χέρια σου τη φορητή κονσόλα, ήταν απερίγραπτη. Με το που άναψε η οθόνη κι ακούστηκε ο χαρακτηριστικός ήχος, ένας καινούργιος κόσμος ανοίχτηκε μπροστά σου. 4 χρωμάτων μόνο, αλλά σου φαινόταν πολύ πιο εμπλουτισμένος με χρώματα απ’ τον πραγματικό κόσμο.

Οι περιπέτειες του Link στην Hyrule, οι περιπέτειες του Cloud στην Midgar καθώς και της Claire Redfield στη Racoon City, ήταν μια διαρκής διέξοδος απ’ την καθημερινοτητα. Δεν είχες βέβαια προβλήματα στην ηλικία των 12, όχι πραγματικά προβλήματα τουλάχιστον, αλλά ακόμα και τώρα που είχες φτάσει αισίως στα 33, το gaming καταλάμβανε μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς σου.

Όπως βλέπεις μια ταινία και νιώθεις να είσαι μέρος της, έτσι ώστε να συμμετέχεις στα δρώμενα μαζί με τους ηθοποιούς, στην περίπτωση του video game είναι ακόμα πιο αληθινό γιατί ελέγχεις τον πρωταγωνιστή.

Άλλο στο walking dead να βλέπεις μια ομάδα ανθρώπων που προσπαθεί να επιβιώσει απ’ τα zombies, κι άλλο να είσαι μέσα στον κόσμο και να προσπαθείς εσύ να γλυτώσεις ο ίδιος τη ζωή σου από αυτά.

Τίθεται και το ζήτημα του εθισμού βέβαια, ο οποίος όμως έχει να κάνει κυρίως με τον χαρακτήρα του ατόμου που παίζει κι όχι με το παιχνίδι καθ' αυτό. Κυρίως με τα online παιχνίδια, τα οποία δεν μπορεί κανείς να τα σταματήσει όποτε θέλει και να συνεχίσει τη ζωή του.

Όταν κάποιος μπει τόσο πολύ στον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας που παύει να βλέπει τη λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο παιχνίδι και στην πραγματικό κόσμο,  εκεί υπάρχει πρόβλημα. Γι αυτό το λόγο μέχρι και κέντρα απεξάρτησης από τον εθισμό στα ηλεκτρονικά παιχνίδια έχουν ιδρυθεί και λειτουργούν κανονικά στο εξωτερικό.

Καθοριστικό ρόλο σ’ αυτό, παίζει ο ανθρώπινος παράγοντας.

Ο βαθμός του εθισμού έχει να κάνει κατά κύριο λόγο με τον χαρακτήρα και την αδυναμία αυτού να τον  διαχειριστεί, όπως αναλόγως θα αδυνατούσε κάποιος να χειριστεί το ποτό, το κάπνισμα, το φαγητό, η ακόμα και τα ναρκωτικά.

Ακόμα κι ο θόρυβος γύρω απ’ την επίδραση που έχουν κάποια παιχνίδια είναι αδικαιολογητος, καθώς τα άτομα ηλικίας 30-35 που παίζουν video games, εδώ και μια εικοσαετία τουλάχιστον, θα έπρεπε να είναι επηρεασμένοι και το αποτέλεσμα της ενασχόλησης αυτής, προφανές.

Πράγμα που σημαίνει πως όσοι κάηκαν στο Need for Speed θα έπρεπε να είναι πρωταθλητές αγωνιστικής οδήγησης, όσοι έπαιζαν NBA Live να καρφώνουν στη μπασκετα στο γήπεδο της γειτονιάς τους, κι όσοι έπαιζαν Doom, Call of Duty και Commander να βγαίνουν στο δρόμο και να σκοτώνουν κόσμο.

Όταν, λοιπόν, κάποιος έχει τη δυνατότητα να διαχωρίζει τον πραγματικό κόσμο από τον εικονικό, μπορεί και να απολαμβάνει τη διασκέδαση και τη διαδραστικότητα ενός video game, το οποίο μάλιστα αν είναι καλοσχεδιασμένο μπορεί να συμβάλλει στην βελτίωση ακόμα και της ευφυΐας του ατόμου.

Ένα παιχνίδι γεμάτο γρίφους κι έξυπνες προκλήσεις, μπορεί να είναι εκπαιδευτικό και ψυχαγωγικό ταυτόχρονα, είτε λύνοντας γρίφους μέσα σε μια ομιχλώδη σκοτεινή πόλη τύπου Silent Hill, είτε αν απλά τρέχεις σε πολύχρωμες πίστες σπάζοντας φούσκες παίζοντας Yoshi Island ή Mario Kart.

Θυμόσουν ότι Δευτέρα 9 το βράδυ είχες καθίσει στον καναπέ να παίξεις Final Fantasy 15. Είχε περάσει απλά λίγη ώρα. Κάνεις στην άκρη τα κουτιά με τις πίτσες και τα κουτάκια απ’ τα αναψυκτικά.

Κοιτάς το κινητό σου. Ήταν Παρασκευή 11 η ώρα το πρωί.





Θάνος Δημητρογιάννης

Πνεύμα που αμφισβητεί, ονειρεύεται και ελπίζει σε ένα καλύτερο κόσμο και μια ζωή γεμάτη χαμόγελα… Όνειρο μου νΜε λένε Θάνο Δημητρογιάννη (λογικά γιορτάζω 3 φορές το χρόνο) και από ανέκαθεν μου άρεσε να κάνω τους άλλους να γελάνε. Προφορικά, πάντα, γιατί scripta manent...τα γραπτά μένουν και είναι επικίνδυνο αυτό (για τους άλλους). Έτσι είπα να το δοκιμάσω και γραπτά, ανεξάρτητα από τις συνέπειες που θα έχει αυτό στον κόσμο γενικότερα. Στον ελεύθερό μου χρόνο τρώω σκεπαστές, βλεπω πάρα πολλές σειρές και κάνω φασαρία, είτε παίζοντας τύμπανα, είτε μιλώντας και γελώντας δυνατά, ή ακόμα κι όλα μαζί. Η χαρά της ζωής βρίσκεται στα απλά πράγματα. Φαγητό, μουσική, ύπνο, «Dexter».

Website: iLov.gr

  • Facebook Comments
Scroll to Top